verslag 1, verslag 2, verslag 3, verslag 4, verslag 5, verslag 6 Verslag 6 En zo geschiedde het, dat op een kraakheldere dinsdagochtend de vijf ridders, boven Schiphol hangende, turend in de diepte naar de zich reeds vormende files op de A4 en de Ring Amsterdam met nog vers het geheugen de barre tocht naar het verre West-Afrika, hun hart konden vullen met de gedachte aan al het materiaal, speelgoed, eten, natuurlijk de busjes (lees geld) en € 14.000 extra aan sponsorgeld dat zij geritseld hadden van de rijken en geschonken hadden aan de armen. – Snik - The Gambia, the Smile of the West Coast, het enige West Afrikaanse land dat een Britse kolonie is geweest (zover de kanonskogels van de expeditieschepen varend over de rivier de Gambia reikten hebben de Britten zich een weg weten te banen in Senegal, een destijds –ook al- Franse kolonie; Gambia is een smal strookje land omringd door Senegal) en konden dus eindelijk allemaal weer integreren met de lokale bevolking. Gambia is vooral aan de kust erg rijk, niet in de laatste plaats omdat het een heleboel oudere Britse vrijgezellen vrouwen erg goed uitkomt dat Mr. Happy ook engels spreekt, maar ook omdat het land wemelt van de samenwerkingsprojecten binnengehaald door Mr. President (niet te verwarren met Mr. Happy). Zo zijn bijvoorbeeld alle 120 Politiemotoren geschonken door de Taiwanese Regering en is in het binnenland het ene na het andere Health of School Project opgestart samen met ongeveer elke buitenlandse hulpverlenersorganisatie die belangstelling toont. Ondanks het feit dat we in Senegal de enige afslag die er was gemist hadden en dus ongeveer 200 km om moesten rijden, kwamen we nog op tijd in Barra aan voor de laatste ferry naar Banjul. Onze standplaats in Banjul was het Bakadaji Hotel, genoemd naar het Bakadaji Dorp waar het Health Centre gebouwd ging worden van onder andere ons geld. Arthur, de Nederlandse vertegenwoordiger van de Stichting Humanitaire Hulpverlening Gambia (SHHG) ontving ons met open armen, een bord warm eten en bood ons een bed en een douche aan voor de laatste vier dagen; eindelijk weer eens douchen (koud weliswaar, maar evengoed een verademing). De volgende dag bij het ontbijt (eieren met stokbrood en thee), verlangden we alweer naar meer, we waren duidelijk nog niet uitgeavontuurd. En het plan om alle inboedel die we bij ons hadden, waarvan de helft bestemd was voor de kinderen en de dorpelingen van Bakadaji, er zelf heen te brengen was al snel geboren. De andere helft bleef achter en was beloofd aan de Stichting Happy Gunjur, een andere Nederlandse stichting die actief was in the Gambia, ten behoeve van het dorpje Gunjur. Dit keer kregen we de 4WD Toyota Pick-up van de SHHG mee, afgetopt met spullen van de stichting zelf: aardappelen en rijst. De Zuidbank zou de beste route zijn om de 400 km lange tocht naar het binnenland te overbruggen en met frisse moed trokken we erop uit: we waren heel erg nieuwsgierig in waar we nou uiteindelijk voor gestreden hadden. U heeft er waarschijnlijk net zo makkelijk overheen gelezen, als dat wij onszelf erin verdiept hadden: de zuidbank zou inderdaad de beste route zijn geweest, als er een kolonne vrachwagens met elk 30 kuub zand die paar potholes in de weg die er nog waren opgevuld hadden, gvd. Gemiddelde snelheid: 5 km per uur, gemiddeld aantal keren hoofd gestoten: 3 keer per min per persoon, gemiddeld aantal keren vol tegen de aanslag van de wielophanging aangezeten: 20 keer per min per wiel, aantal scheldwoorden geproduceerd vanaf de achterbank: exponentieel oplopend! Acht uur later en amper 100 kilometer verder hebben we voor het eerst in onze trip crisisberaad moeten houden. Over het besluitvormingsproces hieromtrent kan ik helaas niet al te veel loslaten, maar de jammerlijke conclusie was dat Sander zijn vriendin miste, Niek zijn maag het begaf, Willem ontslagen zou worden en Rogier en Pieter zich solidair moesten opstellen, dus we keerden om...... Nog nooit in de geschiedeins van team WFA I en II was zoiets voorgekomen. We hebben er ook echt 1 minuut van gebaald, snel 5 colaatjes en 10 bananen gekocht en als de wiedeweerga plankgas koers terug naar Banjul gezet. Eenmaal weer in Banjul hebben we de laatste dagen doorgebracht met het schoonmaken en strippen van de busjes (alle onderdelen en equipment hebben we apart weggeven) en zijn we alsnog naar Gunjur gereden om daar de helft van de inboedel af te geven aan een schooltje en aan het dorpshoofd. Beide bezoeken waren voor ons erg leuk, maar ze versterkten ook wel onze gevoelens dat we in gebieden zijn geweest waar mensen meer geholpen zouden zijn geweest met de spullen die we bij ons hadden dan in het westen van Gambia, 45 minuten rijden van het inmiddels zwaar touristisch episch centrum van Gambia. Maar ook zij zijn uiteindelijk gigantsch geholpen met alles wat we bij ons hadden. De 4WD is uiteindelijk drie dagen na onze terugvlucht alsnog naar Bakadaji gereden, zodat ook daar de dozen speelgoed, eten, kleren, medikits, gereedschap en al het survival equipment dat we ingeladen hadden zijn aangekomen. Het was voor ons een reis die heel veel indruk op ons heeft gemaakt: zoveel moois gezien, zoveel stille, ruime en ruige natuur gezien, zoveel mooie weggetjes, leuke dorpjes, mooie steden, mooie mensen maar ook netzoveel vieze straten, arme sloppenwijken, ongelukkige mensen en oneerlijke en onterechte praktijken waar de rijken alleen maar rijker van worden. We hebben ons ook meerdere malen uitgelaten over het enthausiastme en het gulle gedrag van alle vrienden, familie, collega’s, sponsoren en iedereen meer die ons op de een of andere manier heeft gevolgd en.of geholpen in de voorbereidingen en tijdens de reis. Zonder jullie hadden we dit nooit op deze manier kunnen doen. Jullie hebben er voor gezorgd dat het Bakadaji Health Project geschonken is: €14.000,= die door zowel de Stichting Wilde Ganzen en het NCDO (Ministerie van Buitenlandse Zaken) verdubbeld zijn, zodat het totaalbedrag uiteindelijk €42.000,= bedraagt; De twee busjes die samen nog eens extra €2.000 hebben opgeleverd; De helft van ruim 100 blikken geconserveerde maaltijden, van t-shirts, overalls, medikits, matrassen, jerrycans, watercans, gereedschap, touw, schepjes, tien dozen speelgoed, twee compressors (een electrische en een voetcompressor), een reserve-accu, een gasbrander, een gaslampje, een soldeerset, kookgerei (potten, pannen, bestek), 3 brandblussers, een EHBO-kist, sleepkabels, communicatie-apparatuur, een hakbijl en een looplamp. De andere helft is naar Gunjur gegaan. We hebben het echt als een voorrecht gezien op deze manier deze reis tot een goed einde te mogen brengen. Iedereen is er rijker van geworden: familie, vrienden en sponsoren aan het kunnen geven van financiele middelen of spullen, wij aan het mogen meemaken van deze ervaring en het allerbelangrijkste, de inwoners van Bakadaji en Gunjur aan het hebben van meer mogelijkheden om een beter en onbezorgder leven te kunnen leiden. Dank jullie wel, Sander, William, Niek, Rogier en Pieter.

Stichting Wheels for Africa p/a Peter van Anrooystraat 7 1076 DA Amsterdam info@wheelsforafrica.nl Tel. 06-2918 5813 GIRO: 2177921 KvK nr. 34251533 Amsterdam