verslag 1, verslag 2, verslag 3, verslag 4, verslag 5, verslag 6 Verslag 5 De laatste kilometers, nog een behoorlijke onderneming!! Het euvel: motor startte niet meer uit zichzelf, wel nog bij aanslepen. Olie spoot uit de peilstok, uit de vulleiding en als het effe gekund had ook uit de koppakking, ware het niet dat die nog in orde was. Motor liep wel, maar zeer slecht (zwarte rook). Wie weet er nou echt veel van motoren af? Wanneer kun je wel nog met repareren een heel eind komen en wanneer is een motorblok afgeschreven ? En nog veel belangrijker: op wiens informatie durf je koers te zetten? De mechanicien van de auberge in Nouakchott? Nou, die heeft er een geweldige show van gemaakt. In telegramstijl is het volgende gebeurd: Busje meegenomen door Didi (zo heette hij) ter inspectie - stop - motor volgens Didi volledig afgeschreven, bleken scheurtjes tussen de kleppen in het blok te zitten en een zuigerveer gebroken - stop - in heel de stad geen nieuwe kop te vinden, conclusie: andere gebruikte motor erin (toevallig !?) - stop - na second opinion in het Challenge kamp, het kleppenblok onder de arm meegenomen, toch voor de optie alle zuigerveren in het oude blok vervangen gegaan, geen gelul - stop - morrend en grommend Didi op zoek naar zuigerveren, volgende ochtend motorblok klaar met nieuwe zuigerveren - stop -volgende ochtend heel plotseling toevallig nog een ander, goedkoper motorblok gevonden, exact hetzelfde (behalve dan dat het een motor van een VW Golf was, maar met wat knip en plak werk...) - stop - onderhandeld over prijs, reparatietijd, weer prijs, over bewaking van het busje tijdens de nacht, uiteindelijk op no cure no pay basis aan de slag gegaan - stop - heel de buurt zich ermee bemoeid (op een gegeven moment stonden er tien lokalen in onze achterklep te koekeloeren), Rogier en Willem ook - stop - en na twee dagen sleutelen: starten lopen - stop - briljant. En dat natuurlijk met de gebruikelijke gebaren, afknapmomenten, toezeggingen die niet waar gemaakt konden worden, en uiteindelijk de helft zelf gesleuteld/aangepast, enzovoort. Twee dagen vertraging oplopen in een Afrikaanse stad kan op een aantal manieren. Wij kozen voor de minst gestresste oplossing: bij een probleem of tegenslag eerst eten en dan een spelletje. Zo hebben we aardig wat wereldbekers jeux-de-boules-met-straatvuil-hindernis uitgereikt, de Ryders Cup Droog Maar met Caddy trofee uitgereikt en ook een potje World Series met hamer en butje kon er nog wel vanaf. Ook 's avonds bleek het animo voor een gezellig potje koehandel, ezelen of blufpoker er niet minder om. Net zo min als het nuttigen van alcohol in de locale disco overigens, yep, we did Nouakchott justice. Tja, en dan ineens besteden we aan Senegal net zoveel tijd en aandacht als pak em beet Frankrijk of Spanje. Noodzakelijkerwijs moeten we erdoorheen, laten we dat dan ook maar rap doen, gewoon braaf volgens het Challenge Road Book. En dat verliep bijzonder gesmeerd. De gids die zich in Nouakchott aanbood heeft ons op zeer soepele wijze door de grens van Mauretanie met Senegal geleid, waarbij we uiteindelijk behoorlijk minder tijd en geld kwijt zijn geweest aan het verkrijgen van een doorvoerbewijs voor de twee busjes dan de andere Challengers. Een geluk bij een ongeluk, zo bleek achteraf. 's Ochtends on zes uur bereikten we het laatste verzamelpunt voor het einde van de trip, Lac Rose, een meertje 40 km ten noorden van Dakar, bekend om zijn status als finish van de Parijs- Dakar ralley. De twee dagen vertraging die we hadden opgelopen bleek ingehaald door het feit dat de andere challengers met 35 auto's in kolonne (zij hadden bij de grens 1 doorvoerbewijs voor 35 auto's gekregen en moesten heel Senegal gezamelijk doorkruisen) door een hel of a ride zijn gegaan, met autopech links en rechts om de haverklap, uren wachten bij de grens, een eend die door een pot hole (diepe kuil in het asphalt) de ophanging van zijn rechter voorwiel dwars door de carrosserie heeft geslagen, enzovoort. Tanken alleen al met een groep van 35 auto's duurt anderhalf uur!! Wij niet, wij konden gaan en staan waar we wilden, wij hadden onze eigen Passavant (doorvoerbewijs). Dus een avondje stappen in Dakar , lekker uitslapen de volgende ochtend, een paar uur later vertrekken dan de rest, lekker lunchen onderweg en vooral genieten van het inmiddels echt Afrikaans geworden landschap was aan ons wel besteed. Zelfs na nog omgereden te hebben ook nog kwamen we tegelijk aan bij de oversteek over de rivier the Gambia als de rest van de Challengers. Top!! Enkele feitjes: - Willem krijgt het voor elkaar medechallengers sinterklaasliedjes te laten zingen om zes uur 's ochtends met een mijter op en een staf in zijn hand - Piet weet net iets te goed hoe hij moet onderhandelen met corrupte Politie-agenten. - Rogier en Willem zijn geobsedeerd geraakt van vloeistofpeilen, thermostaten en waterslangen. - Sander heeft een trauma opgelopen aan de obsessie van Willem en Rogier (en nou kappen met dat gesleutel, ik wil jullie niet meer onder de bus zien) - Niek heeft een sixth sense: hij weet donders goed wanneer er een lens op hem is gericht. - Scisser Paper Stone heeft zijn intrede gedaan en blijkt een geweldig goede beslis tool te zijn voor op een schip met vijf kapiteins: lang leve het toeval ! (de versnelde versie Paper Stone is helaas direct gesneuveld)

Stichting Wheels for Africa p/a Peter van Anrooystraat 7 1076 DA Amsterdam info@wheelsforafrica.nl Tel. 06-2918 5813 GIRO: 2177921 KvK nr. 34251533 Amsterdam