verslag 1, verslag 2, verslag 3, verslag 4, verslag 5, verslag 6 Verslag 4 DE SAHARA... The moment we've been waiting for!! De grote test voor onze busjes (en de volvo). Dit gedeelte van de rit naar ons einddoel belooft het zwaarste te worden en de overblijfselen van uitgebrande challenge auto's langs de route herinneren ons hieraan... We vertrekken een halve dag eerder dan gepland met 8 andere auto's, waarvan sommigen al in zeer brakke staat de beproeving aangaan, waaronder het eendje wiens achteras het al een keer had begeven. Binnen een uur waren we al twee keer gestopt om reparaties uit te voeren aan deze auto's. De met brandstof en water volgeladen imperiaal van een defender had het begeven en het brandstoffilter van het eendje zat vol. Na het nodige oponthoud kwamen we na 20 kilometer in de sahara bij onze eerste kampement. Onze busjes hielden het zich (tot dat moment) ijzersterk! Op een zandduin konden we rustig van een ondergaand zonnetje en een schitterend uitzicht genieten. 's Avonds (dat wil ik jullie niet onthouden) is er een begin gemaakt van een ritueel dat zich in de drie dagen daarna nog meerder malen zou voordoen. Willem zit in de bus en warmt een aantal blikken kapucijners met tahou op. De rest staat hongerig in de deuropening te kijken hoe de papperige brij zich ontpopt tot een waar feestmaal. Als Willem aangaf dat het voer warm genoeg was, pakte iedereen een lepel (en als je niet op tijd was, een vork, aangezien er maar vijf lepels waren) en ging netjes in een kring rond een tafeltje zitten (handen op de rug) en werd de pan op tafel gezet. Als het 'startsein' werd gegeven mocht er gegeten worden. Binnen twee minuten was de pan dan leeg en werd de tweede lading opgewarmd. We hadden vooraf nooit kunnen bedenken dat het legervoedsel zo lekker zou zijn... De volgende dag besloten we op te splitsen met de andere groep omdat dit toch voor teveel oponthoud zorgde. Met de twee busjes en de volvo vervolgden we onze weg met 130 km voor de boeg. Veel zand, HEEL VEEL ZAND, maar een fantastische tocht. Met 50 km/h in zijn twee door het rulle zand is een redelijke belasting voor de motoren en vereist een grote behendigheid om niet vast te komen zitten. Gewend aan de geasfalteerde wegen in Nederland bleek dit een lastige opgave. Iedereen zat wel eens vast met als gevolg een dag onvervalste conditietraining in het zand. Uitblinker van de dag was toch wel ons Niek, die druk bijtend op zijn onderlip het zelfs presteerde op redelijk verharde ondergrond vast te komen zitten. Hoop dat hij nooit boeven zal moeten achtervolgen op het strand van scheveningen... 's Avonds kwamen we redelijk ongehavend, maar moe vies en hongerig uit de strijd. Na een frsse duik en een pannetje van Willem lekker in een van de beschikbare tenten gaan liggen om te genieten van een welverdiende nachtrust. De derde dag van de sahara... Zwarte dag, maar met een goud randje. Na een ruim uurtje koersen sloeg de motor af van busje WFA1 en wilde niet meer aan. Alle spullen uit de bus, luchtfilter gechecked, brandstoffilter verschoond, maar starten was er niet meer bij. Aangetrokken door de volvo konden we wel weer verder en door veel toeren te houden, konden we hem aan de praat houden. Ondertussen kwam er steeds meer zwarte rook uit het busje en hoorden we ondefinieerbaar gerammel van onder onze motorkap. In goed overleg besloten we dat het waarschijnlijk de beste optie was om a.s.a.p. richting 'normale' weg te koersen. Helaas was dit nog wel zo'n 30 km crossen over zeer moeilijk terrein. Afslaan in rul zand zou een einde kunnen betekenen voor het busje aangezien eruit slepen daar geen optie was. Met grote concentratie en snelheden van 55 km/h in zijn twee, lukte het ons om tegen de avond de weg te bereiken. Ondertussen lekte het aan alle kanten olie en werd er driftig geklust om deze lekken te dichten. De lekken bleken niet te stoppen en we besloten om daar de nacht door te brengen en de volgende dag naar Noukachot (hoofdstad Mautitanie) te slepen. Gistermiddag veilig aangekomen en lekker rustig dagje gehad, busje weggebracht, ge-koehandeld, ge-jeu-de-bouled. Kortom, een heerlijk dagje bijkomen na een paar heftige dagen. Vandaag om 6 uur komt de monteur onze bus terugbrengen en het is nu gewoon hopen dat het hem is gelukt. Morgen verlaten we Mauritanie en gaan we Senegal in, waar corruptie hoogtij schijnt te vieren en de wegen slechter en slechter zullen worden... Enkele feitjes: - Rogier is de beste in het 'zo snel mogelijk, zo veel mogelijk uit een hete pan eten met een vork' - Willem paradeert het grootste deel van de tijd rond in zijn leger-overall met kistjes en dikke zonnebril. - Niek zijn onderlip is nog steeds kapot en is blij dat we uit de sahara zijn - Piet is al helemaal vertrouwd met de plaatselijke cultuur en loopt rond met een doek om zijn hoofd (made in china overigens...) - Sander heeft ook onder de auto gelegen en heeft daarbij onherroepelijke schade opgelopen aan zijn bril (niet meer doen dus) - Niek is de enige die het presteert om nog steeds in een blinkend wit shirt rond te lopen en dat komt niet omdat hij er twintig bij zich heeft of wasmiddel in zijn tas heeft.....

Stichting Wheels for Africa p/a Peter van Anrooystraat 7 1076 DA Amsterdam info@wheelsforafrica.nl Tel. 06-2918 5813 GIRO: 2177921 KvK nr. 34251533 Amsterdam