verslag 1, verslag 2, verslag 3, verslag 4, verslag 5, verslag 6 Verslag 2 Afkloppen op hout hebben we sinds dat we uit Fez zijn vertrokken meerdere malen gedaan: de echte panne is ons in het Atlas gebergte bespaard gebleven. Nadat we het koelingsprobleem van het eerste busje verholpen hebben rijden we voorzihtig verder. Laat op de avond komen we een heuse colonne Challenge rijders langs de weg tegen: van een deux-cheveaux van een van de andere teams is de hele achterophanging afgebroken. Met de schrik in de benen worden lokale marokkanen ingezet om de wielophanging weer aan mekaar te lassen en ook wij dragen ons steentje bij: de helft van onse knikstaven fungeren als guide-de-panne en ook onze bus homokineten vet komt goed van pas. De dag later komen we een ander team tegen die een lekke benzinetank hebben gereden naast twee lekke banden. Opnieuw knock-on-wood. In een lange teug slokken we de weg tussen Fez en Marrakech op en dezelfde avond nog drinken we een versgeperste sinaasappelsap tussen de slangenbezweerders en andere gestoorde toeristen-artiesten op de Djemnaa El Fna. De schapenhersenen voor deze gelegenheid nog even links liggen latende vergrijpen we ons aan een lekker vismaaltje en uiteraard moeten we ook hier de beste nachtclub in town uitproberen. Van Marrakech zien we helaas niet al te veel: bij het kopje cappuchino 's ochtends in het centrum van de stad wordt democratisch gescisser-paper-stoned om de route naar de kust. Het Atlas Hooggebergte wint. Deze alternatieve route blijkt de beste keuze: de prachtigste bergweggetjes en rivierbeddingen worden vereeuwigd op de lens en we kunnen na drie dagen weer eens lekker onze haren wassen in een heuse bergbeek. We hebben nog niet geroepen dat dit landschap zou zijn voor een bergetappe van de Ronde van Marokko, of we worden van de weg gedrukt door een busje vol met snorren onder petten. Alles leuk en aardig maar ondertussen begint het al te schemeren en we willen nog per se de kust van Marokko bereiken. Beetje Frans lullen, beetje Arabisch gebaren, beetje vodka en een paar sigaretten verder is het ons gelukt: we hebben in het donker weliswaar een plekje aan de kust gevonden waar we kunnen bbq-en en tukken. Het blijkt een geschenk uit de hemel te zijn: de volgende ochtend worden we gewekt door zonnestralen van het opkomende zonnetje die in de schuimkoppen van de branding worden weerkaatst. We nemen het er eens echt lekker van. Vandaag vertrekken we naar de grens van Marokko met Mauretanie, en morgen hebben we onze eerste rustdag. Sander heeft al beloofd de vuile was te doen. Enkele feitjes: - We hebben nog geen golfballetjes gevonden, wel een golfclub maar daar vingen we bot. Heel raar als een groep verwilderde avonturiers in ranzige voertuigen voor de het clubhuis aan komen stinken, - Willem heeft ontdekt dat de rolstoel een lekke band heeft en heel hard van een duin af kan rijden, - Het is nog steeds niet duidelijk met wie Niek (allemaal) loopt te sms-en, - Rogier overweegt serieus om een van de busjes om te bouwen tot een 4WD, - Als we inmiddels in Frans sprekend Senegal zijn, kan Sander ook een woordje Arabisch, - Niels en Marga kunnen geen kaartlezen maar wel goed poepen, - Niks dit keer over Piet, behalve dat iedereen gestoord wordt van dat speelgoed van hem.

Stichting Wheels for Africa p/a Peter van Anrooystraat 7 1076 DA Amsterdam info@wheelsforafrica.nl Tel. 06-2918 5813 GIRO: 2177921 KvK nr. 34251533 Amsterdam