verslag 1, verslag 2, verslag 3, verslag 4, verslag 5, verslag 6 Verslag 1 Lieve Familie, vrienden, collegae en sponsoren, Het heeft even geduurd voordat we iets van ons laten horen, maar gaandeweg deaze eerste mail zullen jullie te weten komen waarom. We hebben er simpelweg sinds het vertrek uit Amsterdam nog geen tijd voor gehad. Het vertrek was overigens waanzinnig mooi. Uiteraard meldden we ons als laatsten bij de Amsterdam-Dakar Challenge organisatie in de NDSM loods. Nog even verwend worden door moeders met eten en eten en door de vriendinnen met een CD "met lekkere muziek voor onderweg". Door een haag van achterblijvers vertrekken de ridders te paard op weg naar het avontuur. Als je je bus inpakt voor een dergelijke reis kan je overdrijven: chemisch resistente stukken slang in verschillende maten, een volledig redundante communicatie-lijn met een reserve bakkie + antenne en twee portofoons (naast de twee satelliettelefoons en vijf mobieltjes), een reserve accu, 10m tie-rips, sleepkabels waar je een tank mee uit het zand kan trekken en een glassex spuit voor de voorruit. Maar in kolonne rijden is nogal dik als je beschikt over voldoende communicatiemiddelen. Kanaal 10 is al vrij snel tot afsplitsingskanaal gebombardeerd en weldra beginnen WFA I en II aan de lange reis met de dierenambulance, een nederlands-spaans stelletje wiens Volvo een dag voor de start volledig uitgefikt was en vier Brabo's in een Fiat Uno en een Toyota Corolla. Aangezien WFA I het traagste rijdt en onlangs nog een koelingsprobleem had bepalen wij het tempo en dus het verloop van de eerste etappe. Veel geouwehoer over de bakkies en een aardig eindje rijden verder belanden we uiteindelijk in Tours, midden Frankrijk. Tegenover de kathedraal parkeren wij de auto's en voldaan van de eerste 700 kilometers duiken we met z'n tienen de kroeg in. Dag twee begint traag doch gestaag en we krijgen er zelfs zin in: de maximum snelheid van 90 km/uur wordt in de Pyrenneen opgeschroefd naar 110 km/u. Op deze manier proberen we de schade van het veel te laat opstaan na een avondje doorzakken in te halen: kilometers vreten!!! Natuurlijk moet er wat mis gaan: de dierenambulance tankt benine in plaats van diesel (....) en blijft stilstaan bij een tankstation. De brabo's blijven bij de dierenambulance en de groep dunt al aardig uit. 's Avonds vernemen we via het internet dat de dierenambulance een akketvietje heeft gehad met een bergingsbedrijf en dat de Politie samen met deze boer onder een hoedje speelt: betalen dus! Enfin, kijkt u zelf op www.amsterdam-dakar.com voor dat verhaal. Maar ook wij moeten eraan geloven. WFA I heeft teveel gevraagd van het koelsysteem en vlak over de Spaanse grens scheurt een slang. Rook ! Stoom ! K*t ! Wat ben je dan blij dat je overdreven ingepakt hebt. Met een platgetrapt bikje cola dat dient als isolatiemateriaal en een paar stukken slang zijn we nu de schade aan het herstellen. Een mooie gelegenheid om de mobiele internet-verbinding eens te testen. Als u dit bericht leest is dat gelukt. We zijn aan het rekenen geslagen: nog vijf-en-een-half-duizend kilometer te gaan met een maximum snelheid van 90 km/u met om de 1000 een gesprongen leiding maakt.......honderdzeventien keer de i-pod rondluisteren en 6,5 meter chemisch resistente slang verbruiken. Nu maar hopen dat El Corte Ingles dat in de schappen heeft liggen. Na een korte probleem-analyse van het koelingssysteem dezelfde avond nog, concluderen we dat de ventilator van WFA I kortgesloten moet worden. Eigenlijk weten we niet of hij het ueberhaupt wel doet. Nogal essentieel als je de sahara ingaat! De volgende ochtend staan we vroeg op om de ventilator door te meten. Gelukkig doet de fan het, kreeg echter niet voldoende spanning waardoor hij nooit aansloeg.We besluiten de mistlampen van de bus uit te schakelen en de schakelaar te gebruiken om de fan direct vanaf de bestuurdersstoel aan te kunnen sturen. Anderhalf uur onder de auto hangen later is het gefixed. Op hoop van zegen stevenen we af op de Sierra Nevada, de eerste beproeving van de bus met werkende fan. We hebben behoorlijk wat tijd verloren om ueberhaupt nog op tijd aan te komen voor de oversteek vanag Algeciras, zuid Spanje. Enig risico nemen we dus wel, maar de bus lijkt het prima te houden. De temperatuur loopt niet op en ook wanneer we Madrid passeren blijft de bus zich kranig weren. Wederom als allerlaatsten arriveren we bij het eerste officiele verzamelpunt, waar alle andere teams al lang en breed aan de pilzen zitten. Met grote verhalen drinken we ook nog een paar bier en dan is het weer slapen gaan. Het slapen gaat trouwens perfect. De hobbelpaardjes en kinderstoeltjes worden op het dak gegooid, de rijplaten en de jerrycans onder de matrassen en tussen de stinkvoeten van de ander is het heerlijk tukken, he Sander! Gisteren op de boot naar Maroc, klein uurtje varen, in Ceuta aan wal gekomen weer wat spullen ingeslagen (de rest van de deelnemers reed meteen weer verder maroc in) daarna verder op weg richting Fez, maar eerst de grens Spanje-Marokko (Ceuta is een spaanse nclave in afrika). De grensformaliteiten vielen erg mee, wel heftig om de grensovergang te zien want het is duidelijk dat veel mensen de EU in willen maar niet mogen. Daarna doorgekacheld naar ChefChaouen, een pittoresk dorpje, daarna snachts doorgejakkerd naar Fez waar we nu de mails even snel doorsturen. Binnenkort weer een update, nog ff een paar feitjes for the record: - het is boven verwachting gaaf! de groep loopt lekker en ook aan Niels en Marga hebben we een goede match. - Niek heeft nog geen kilometer gereden en kijk bloedserieus bij het gooien van een rugbybal?! - elke avond vaste prik: de drie irritaties van eenieder, grootste irritatie gisteren was de brute diefstal van onze mascottes van de grill van de auto's. - Sander raakt "zo nu en dan" iets kwijt. Inmiddels hebben we een pool gemaakt met inzet over welk voorwerp nu weer kwijt is. - de plaatselijke nachtclubs zijn helemaal niet commercieel ingesteld, wacht maar tot wij zo'n toko runnen - Rogier is knutselsmurf en loopt 24uur per dag gewapend met zijn lekkere spanningsmeter alles door te meten: de ventilator, de banden, het bed, deze computer, de landkaart etcetc - Willem heeft meeste km op de teller - WFA2 lekt ietsiepietsie diesel - Piet koopt vage cd's op- elke denkbare locatie - Sander weet (althans wist gisteren nog) wat een baco is en dat we naar Gambia gaan.

Stichting Wheels for Africa p/a Peter van Anrooystraat 7 1076 DA Amsterdam info@wheelsforafrica.nl Tel. 06-2918 5813 GIRO: 2177921 KvK nr. 34251533 Amsterdam